روزی که تو را به شعر خود آوردم          

              من پشت به حرف های مردم کردم

گفتی که چه سبز می نویسی ، گفتم

           سبز است غزل هایم و من خود زردم

کم کم دل من به بودنت عادت کرد

            هرچند از عشق و عاشقی دلسردم

می ترسم از آشنای خود بگریزی

                     امروز که غرق برزخی نامردم

فانوس به دست گرد این شهر خراب

                 دنبال دل شکسته ای می گردم

                                                       م - آشـنــا 

                                                      آبان ۸۵ ، تهران